از زمانى كه كودك بودم تا امروز، پدر و مادرم را ديده ام كه دست هاى شكر به سوى پروردگار خويش بلند مى كنند و او را به پاس از اين كه فرزندى سالم به آن ها عطا كرده  است، ستايش مى كنند و همواره نيز از زبان شان شنيده ام كه اين برترين موهبتى بوده است كه خدا در زندگى به آن ها عنايت كرده است.
با اين حال بارها در زندگى نااميد شده ايم و با وجود داشتن بدنى سالم كه قدرت تلاش و فعاليت دارد، باز زانوى غم به بغل گرفته و مأيوسانه به آينده چشم دوخته ايم.
اما در جنوبى ترين نقطه پايتخت، درست در كنار بزرگترين گورستان شهر كه بوى فراق و نابودى از آن به مشام ذهن مى رسد، خانه اى است كه تجلى گاه هزاران اميد و آرزوست. جايى كه ده ها معلول، با اين كه مثل من و شما روى پاهاى خويش راه نمى روند و يا نمى توانند با دست هاى خود، پررنگى طاووس ها را نقاشى كنند، سوار بر ويلچرهاى اميد جاده زندگى را با شتاب مى پيمايند و هراسى از ناتوانى خود ندارند.
آسايشگاه معلولين كهريزك ، نه محل نگهدارى عده اى معلول، بلكه جايگاه رستن انسان هايى است كه اگرچه با حكمتى كه ما از آن بى خبريم، فعاليت بخشى از اعضاى بدن خود را از دست داده اند، اما با دل هايى پر از اميد و بازوانى پر از تلاش، هر چند روى چرخ، اما بر روى زانوان خويش راه مى روند و حتى گوى سبقت را از من و مايى كه در ظاهر از آن ها سالم تر هستيم مى ربايند.
اين جا زياد از شهر دور نيست، از همان جايى كه مردمانش با سرعت مى روند و مى دوند و به خيال خود از آن هايى كه در سر بالايى هاى تند، با فشار دست چرخ ويلچرشان را به جلو مى رانند، جلو مى زنند.
كهريزك، فقط چند دقيقه يا حداكثر يكى دو ساعت از خانه ساكنان پايتخت فاصله دارد اما عمق احساسى كه در آن يافت مى شود، سال ها با قلب بسيارى از ما فاصله دارد.
ساختمان ارغوان پذيراى دختران جوانى است كه رنج معلوليت آن ها را از پاى درنياورده و بلكه بر عزم آن ها افزوده است تا ذره ذره و گام به گام پله هاى موفقيت  و ترقى را در رشته هاى گوناگون ورزشى، هنرى، اجتماعى و... بپيمايند.
اين جا بهترين الگوهاى تلاش و صبورى براى جوانان، زندگى را با وجود تمام بى مهرى هايى كه با آن ها داشته است سپرى مى كنند و اجازه نمى دهند تا ذره اى نااميدى به درون وجودشان رخنه كند.
آن ها آموخته اند كه بايد در اين گردونه پرشتاب با توكل بر خدا، دست بر زانوى خود گذاشته و به پيش بروند، اما دل نيز به يارى من و شما سپرده اند. آن ها منتظرند تا دست هاى گرم همشهريان و خانواده هاى ايرانى كه هميشه دل هايى لبريز از عاطفه داشته و دارند را بدون احساس ترحم و دلسوزى از سوى آن ها، بفشارند و سفره دل هاى تنها و خسته اما پر از اميدشان را براى آن ها بگشايند.
زينب و فاطمه و راضيه و ظريفه و الهام و بقيه ساكنان كوچه ارغوان مى خواهند كه بدون توجه به معلوليت شان در اين اجتماع در كنار ما زندگى كنند و از امكاناتى كه براى همه ايجاد شده استفاده ببرند و در اين بين توجه شان به نگاه من و شماست كه با ترحم به معلولان ننگريم، زيرا كه هر چند عضوى از بدن شان مثل ما فعال نيست ولى قلب و روان و ذهن و روح شان تفاوتى با ما ندارد و احساس هر دومان يكى است.
ساكنان اين خانه از ما هيچ نمى خواهند؛ نه ترحم، نه عاطفه اى ساختگى و نه دلسوزى براى يك ناتوان.
آن ها باور دارند كه دنيايى از تحرك و پويايى اند و فقط چشم بر در دوخته اند تا ما ميهمان لحظات تنهايى شان شويم.
آن ها از ما كمك نمى خواهند؛ ترحم نمى خواهند، بلكه مى خواهند آن ها را مثل خواهران و دختران خود بدانيم و به چشم غريبه اى ناآشنا نگاه شان نكنيم.
اگر شما هم هنوز گذرتان به بخش معلولان آسايشگاه كهريزك نيفتاده است، كافى است چند ساعت از روز جمعه همين هفته تان را خالى كنيد و به ديدار دختران تان در كهريزك برويد تا با چشم ها و گوش ها و تمام وجودتان، آن چه را كه گفته ايم ببينيد و بشنويد و باور كنيد.
باور كنيد كه در اوج نااميدى مى توان اميدوار بود و در ظاهرى ناتوان، توانا.
اين جا دنياى ديگرى است. دنيايى كه تا نرويم، احساسش نمى كنيم.
و حالا مى فهمم كه اگر خدا به اقتضاى حكمت خويش نعمتى را از انسان مى گيرد، درهاى بسيار ديگرى از رحمت خويش را بر او مى گشايد كه شايد براى ديگران تا اين اندازه گشوده نباشد و تنها در اين ميان بايد اميد را از كف نداد و پرتلاش به پيش رفت مثل ساكنان ارغوان!